یکی از راه‌های که دولت یازدهم برای رونق اقتصادی بر آن تأکید داشته و به دولت دوازدهم نیز منتقل شده، زمینه‌سازی و ایجاد و گسترش زیرساخت‌های مرتبط برای‌ کسب‌وکارهای اینترنتی و تجارت الکترونیک است. این کسب‌وکارها توانسته‌اند تا حدودی بازار را رقابتی کرده و در برخی موارد موجب شکستن قیمت‌ها و ارزانی نسبی خدمات شوند.
در کنار این تلاش‌ها اما آنچه باعث ایجاد تردید در موفقیت این مسیر می‌شود، رقابتی نبودن بازار ارائه اینترنت در ایران است؛ چرا که تنها نیم‌نگاهی به وضعیق بازار انحصاری اینترنت در ایران، که در آن قیمت‌ها به صورت دستوری و از سوی «سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی» به بازار دیکته می‌شود، نشان از اختلال در دسترسی، سرعت پایین، حجم کم و بالا بودن قیمت و به تبع آن کمتر شدن میزان استفاده مشترکان دارد.

چرا قیمت اینترنت در ایران گران است؟

در ارائه خدمات اینترنت در ایران، تامین پهنای باند اینترنت و لینک‌های انتقال شهری و بین شهری به‌طور انحصاری توسط 2 شرکت زیرساخت و مخابرات ایران تامین می‌شود. به‌دلیل وجود انحصار در این دو بخش، رقابتی در ارائه خدمات و تامین این منابع وجود ندارد. بنابراین کاملا طبیعی است که قیمت تمام شده خدمات اینترنت وابستگی زیادی به قیمت ارائه خدمات این دو شرکت داشته باشد.
برخی می‌گویند چون شرکت زیرساخت پهنای باند را از خارج گران خریداری می‌کند ناچار است با همان قیمت گران به شرکت‌های خدمات‌دهنده اینترنت عرضه کند. اما مقایسه قیمت اینترنت در سایر کشورها با ایران نشان می‌دهد قیمت پهنای باند اینترنت در ایران به‌عنوان اصلی‌ترین ماده اولیه برای ارائه خدمات ICT در حال حاضر حدود 6 برابر قیمت خریداری شده پهنای باند توسط شرکت زیرساخت در مرز کشور است.
همچنین گفته می‌شود شرکت زیرساخت، بخشی از پهنای باند را بر مبنای قیمت‌های قدیمی یک قرارداد طولانی مدت که در گذشته منعقد شده تامین می‌کند. اگر این‌گونه باشد دو بحث مطرح است: اول اینکه این میزان پهنای باند چه مقدار از کل پهنای باند تامین شده توسط شرکت زیرساخت را تشکیل می‌دهد؟ همچنین با این فرض غیرواقعی که این میزان حجم قابل توجهی است؛ این سوال مطرح می‌شود که چرا باید تاوان این قرارداد نادرست را مردم بپردازند؟

رقابت بر اساس انحصار دولتی؛ تناقض در سیاست دولت

برخی از کارشناسان اقتصاد ICT معتقدند شرکت زیرساخت به جای فعالیت در عرصه خرید و فروش پهنای باند می‌تواند طبق وظایف قانونی به مالکیت دروازه‌های بین المللی اینترنت و مدیریت لینک‌های انتقال درون کشور بپردازد.
مالکیت دروازه‌های بین المللی اینترنت به مثابه گمرک اینترنت کشور است؛ همان طور که کمرگ مبادی ورودی کالا به کشور را کنترل می‌کند و نقشی در واردات کالا ندارد؛ شرکت های خصوصی نیز باید بتوانند پهنای باند به کشور وارد کنند و شرکت زیرساخت با مدیریت مبادی ورودی اینترنت به کشور و اخذ تعرفه ورود، پالایش و انتقال، پهنای باند ورودی را بررسی و سپس اجازه ورود دهد.