آذرچهر زن جوانی است اهل سیاهکل، او سال‌هاست با ذوق، تلاش و سرمایه شخصی در کنار خانه پدری، کارگاه سفال و سرامیک راه‌اندازی کرده و با معرفی محصولاتش در اینستاگرام شهرت و رونقی بدست آورده است.

اسفندیار نجفی جوان دیگری است اهل کازرون که پس از فراغت از رشته حقوق چند ماهی است بدون سرمایه و امکانات کارگاه کوچکی برای تولید کفش دست‌دوز راه‌انداخته و خودش می گوید پس از ارایه نه چندان موفق کارش در تلگرام با اولین توییت تعداد زیادی تماس و سفارش از سراسر ایران و حتی اوکراین و کانادا  داشته است.

مریم فارسی کارگردانی تیاتر خوانده و دوسه سوالی است با ذوق و سلیقه‌ی نابی که دارد برند لباس‌های زنانه و مردانه را در استودیوی خودش تولید و در ایسنتاگرام و تلگرام عرضه می کند.

نمونه‌های مریم، اسفندیار و آذرچهر فراوانند حتمن شما هم با این کسب وکارهای کوچک اما خلاق و مولد در شبکه های اجتماعی برخورد داشته‌اید و چه بسا مشتری تعدادی از‌انها باشید. هریک از این جوانان توان‌مند نه تنها برای خود کسب و کاری راه‌انداخته‌اند بلکه زمینه اشتغال چند نفر دیگر را نیز فراهم کرده‌اند و دراین مسیر نه حمایت شده‌اند نه از بودجه عمومی سهمی برده‌اند و نه باری بر دوش دولت هستند، خلق می‌کنند پس هستند.

همین مثال‌هاست که رییس جمهور روحانی در اجلاس حقوق شهروندی گفت: «یکی از شبکه‌های اجتماعی فعال در ایران، ۳۰ هزار اشتغال ایجاد کرده است. قرارمان این است که صدها هزار شغل از این طریق ایجاد کنیم.»

روحانی بدرستی از فعل «ایجاد کرده است» استفاده کرد، درواقع این مشاغل را دولت ایجاد نکرده است، تعارف که نداریم در کشور ما دولت سال‌ها سرعت اینترنت را محدود کرده و آن‌چه در توان داشت برای محدودیت شبکه‌های اجتماعی به‌کار گرفته بود. دولت روحانی اما کار بزرگی کرد که بر موج شدید محدودیت فایق آمد و هرچند دستاوردی در گشایش شبکه‌های اجتماعی فیلتر شده نداشته است دست‌کم مجالی به علاقمندان محدودیت بیشتر اینترنت نداد و از طرفی زیرساخت لازم برای افزایش سرعت اینترنت را فراهم کرد.

طبق آمار قریب به ۸۰٪ کسب و کارهای کوچک در آمریکا از رسانه‌های اجتماعی برای تبلیغ و فروش بهره می‌برند، توییتر و بخصوص فیسبوک ابزارهای قدرتمند برای کسب و کارهای کوچک فراهم آورده، یوتیوب بیشترین وقت‌گذرانی مشتریان را برای مشاهده و مقایسه کالاها و خدمات مورد علاقه به خود اختصاص داده است و دولت آمریکا تقریبا هیچ سرمایه‌گذاری برای ایجاد این فضای پررونق انجام نداده است.

واقعیت این است که اگر از فراوانی بیکاری ناخوشنودیم برای حل مساله باید جور دیگری به آن نگاه کنیم. حتی اگر اشتغال را وظیفه دولت‌ بدانیم درعمل دولت نمی تواند برای بیکاران شغل ایجاد کند در تمدن چندهزارساله ایران مگر مردم برای نان خوردن محتاج دولت‌ها بوده‌اند؟ دولت همین‌که سد و محدودیت ایجاد نکند و فضای کشور را مساعد نگاه دارد مردم خودشان زندگی خود را سروسامان می‌دهند.

وقتی دانش‌آموخته‌ی حقوق کارگاه کفاشی راه می‌اندازد و در توییتر کفش می‌فروشد یعنی آموزش عالی و سال‌ها سرمایه‌گذاری دولت در توان‌مندسازی نیروی انسانی بی‌تاثیر و فایده بوده است ولی شبکه های رایگان اجتماعی فرصت کارآفرینی را فراهم کرده‌اند. هنر دولت شاید همین باشد که دست‌کم تلگرام و اینستاگرام را مسدود نکرده و امیدوارانه پی‌گیر توسعه اینترنت است.

عکس تیتر: نمونه‌ای از آثار ارایه شده در گالری آذرچهر